Poëzieweek 2026: ‘Metamorfose’ in woorden
Van 29 januari tot 4 februari stonden Vlaanderen en Nederland weer in het teken van de Poëzieweek, dit jaar met ‘metamorfose’ als thema. Ook bij CVO Brussel vierden we poëzie met een gedichtenwedstrijd. Heel wat cursisten lieten hun verbeelding de vrije loop. Elke inzending was een unieke ervaring. De jury werd verrast, ontroerd en soms een beetje betoverd.
Als winnende gedicht koos de jury voor een tekst die vooral veel emotie opwekte en een heel persoonlijk verhaal vertelde. Hoewel de winnaar anoniem wenst te blijven, mogen we de ingezonden tekst toch met jullie delen. De auteur ontving inmddels al een prachtige prijs: de gedichtenbundel: ‘Er was eens een Alfred uit Zweden’ van Jacotte Brokken.
Nieuwsgierig naar meer? Kom de komende week alle inzendingen bewonderen op campus Kaai, tweede verdieping.
Zij die glimlachend rechtop blijft.
Op straat loop ik recht
schouders stevig,
blik rustig.
Men denkt dat ik licht ben,
dat ik gelukkig ben.
Ik ben degene die altijd sterk lijkt,
degene die niets laat zien.
Maar niemand ziet
dat ik geboren ben in angst.
In een buik die klappen moest dragen,
in het stille moederschap
van een vrouw die schade zonder te klagen.
Men zei dat ik gebroken zou zijn,
dat ik misschien nooit echt zou leven.
En toch kwam ik gezond ter wereld,
een stil wonder,
tegen alle verwachtingen in.
Ik groeide op zonder veilige armen,
zonder een stem die beschermde.
Ik leerde al vroeg dat liefde pijn kan doen,
dat geweld kan worden doorgegeven,
dat zwijgen soms overleven is.
Op mijn zesde
veranderde het monster van gezicht.
Het was geen dreiging meer,
maar verraad.
Een vader die onschuld steelt
en een meisje achterlaat
met schaamte die nooit van haar was.
Ik kwam thuis gebroken,
met nachten vol schreeuwen,
ziekenhuizen als toevlucht,
woorden vast in mijn keel
uit angst om niet geloofd te worden.
Ik droeg dit geheim
als onzichtbaar gewicht,
en glimlachte harder dan de pijn.
Ik ben het meisje dat niet beschermd werd,
maar leerde zichzelf te beschermen.
Ik ben degene die bleef staan
toen alles zei dat ik zou vallen.
En als ik vandaag nog glimlach,
is het niet omdat ik geen pijn kende,
maar omdat ik,
ondanks alles,
sterker ben dan wat mij is aangedaan.
Auteur: Anoniem
Bron: Winnaa